روستایی که از دل کوه روییده؛ جایی که حیاط هر خانه، بامِ خانهی پاییندستیست و کوچه، سقفِ همسایه.
در دل جنگلهای هیرکانی و در ارتفاع هزار متری از سطح دریا، ماسوله بیش از هزار سال است که روی شیبی نزدیک به شصت درجه ایستاده. خانهها را خودِ اهالی ساختهاند، پلکانوار روی هم؛ بدون نقشهی مهندسی، اما با شناختی عمیق از کوه، باران و باد.
سرگذشت ماسوله به کورههای سنتی ذوب آهن گره خورده؛ صنعتی که سدهها پیش رونق این دامنهی کوهستانی را رقم زد و رفتهرفته آبادی امروزی را پدید آورد. مردمِ بومی، گیلک و تالش، هنوز به زبان تالشی سخن میگویند و آیینهای محلی را زنده نگه داشتهاند.
چوب، خشت، سنگ و آجر؛ همین چهار ماده کافی بوده تا اهالی، بدون معمار، خانههایی بسازند که در برابر زلزله هم مقاوماند. حیاط هر خانه دقیقاً روی بامِ خانهی زیرین نشسته، و کوچه برای ساکنان بالادست چیزی نیست جز سقفِ همسایه.
ماسوله یکی از معدود آبادیهای ایران است که ورود خودرو در بافت اصلی آن ممنوع است. کوچههای سنگفرش، پلکانهای باریک و بازارچهی سرپوشیده، مسیر روزمرهی اهالی و مهمانان را شکل میدهند؛ مسیری آهسته، برای دیدن نه گذشتن.
.jpg?1506541692)
جنگل هیرکانی، آبشارهای کوشم، لارچشمه و کوربار، و مهای که غالب روزهای سال روی بامها مینشیند؛ اقلیمی که همان قدر که سختگیر است، این دامنه را هم سرسبز نگه داشته. همین شیب رو به آفتاب، زمستانهای سرد را هم قابلتحملتر کرده.
بکش و رد شو؛ عکس به عکس، مثل قدم زدن در ماسوله.
.jpg?1506590265)
_004.jpg?1506639061)